Necesitamos tu ayuda

Tu aportación, por pequeña que sea, es importante para nosotros
Somos una Asociación de Utilidad Pública desde el 21/05/2008 (BOE 03/06/2008).
Este reconocimiento permite al donante desgravar sus aportaciones.
Nuestro propósito
Nunca volveremos a ver a todos los que nos faltan, pero su involuntario sacrificio permanecerá para siempre en nuestros corazones y en la memoria de toda la ciudadanía.
Tomamos también la palabra en representación de los que sobrevivieron, de aquellos que aún sufren la pesadilla del golpe cruel que ha marcado sus vidas para siempre y del que difícilmente podrán recuperarse algún día. De esos molestos testigos vivientes del horror.
Nuestro inmenso dolor nos empujó a aunar las fuerzas con el empeño decidido por conocer la VERDAD, la necesidad vital de conseguir JUSTICIA y REPARACIÓN, y el firme propósito de construir la MEMORIA y trabajar por la PAZ
Hoy el dolor sabe a andén
HOY EL DOLOR SABE A ANDÉN
A las víctimas y familiares de 11-M.
Hoy el dolor sabe a andén,
a vía muerta, a tren sin carril,
a corazón hueco de asesino
y bomba desahuciada.
Hoy la vida huele a nudos,
a nudos de sangre coagulada
y mar batido de angustia,
a estampida de miedo.
La muerte camina en espiral,
es soledad espesa atrapada
en un lento amasijo de hierros,
es una pócima fatal, un largo otoño
que revienta el aire
y gira en remolinos ciegos.
¿En qué estación
se bajó la conciencia?
¿De qué almanaque
robó su tiempo el asesino?
¿Qué tren será capaz
de atropellar a la muerte?
Duele, el dolor, duele,
saca punta a la médula
y rebaña la cal del hueso.
Duele, el dolor, duele
a laberinto de círculos
y profunda tiniebla.
Hoy
Hoy Madrid anochece por el día,
y los dioses miran a otro lado,
y se abrazan el ladrón y el policía,
y las lágrimas llegan al Senado.
Hoy que todos nos ponemos las pilas,
que el planeta se vuelve mas pequeño,
yo me cago en todas las mochilas,
que han desvalijado tantos sueños.
Hoy que Coslada es capital del mundo,
Santa Eugenia sangre y terciopelo,
mi corazón El Pozo del Tío Raimundo,
y en Atocha transbordo para el cielo.
Hoy apuesto doble o nada por la vida,
pues mi mente esta hecha jirones,
y mi pena es menos pena compartida,
y en el alma solo tengo moretones.
Hoy que mi amigo sufre por el daño,
y calma con abrazos sus enojos,
haciéndome ver que nada teme.
Hoy que han pasado los años,
aún se me empañan los ojos,
recordando el 11-M.
Ha pasado un año
Ha pasado un año
de aquel maldito 11 de Marzo.
Negro amanecer aquel
que hoy seguimos preguntando
¿Por qué y para que?
Ese día el fanatismo
de una religión de tantas
en nombre de no sé que dios
a un pueblo inocente
de muerte y sangre tiñó.
Se puede pensar que fue
una venganza premeditada
por una Guerra con nombre
que tres poderosos no escucharon
el grito de No a la Guerra
no en nuestro nombre.
Dicen que el tiempo cura
las grandes heridas abiertas,
aunque una vez curadas
las cicatrices siempre quedan
para no olvidarlas.
Frío 11 de marzo de 2004
Que fría aquela mañán
de marzo, de madrugada
frío seco que cortaba
fríos beizos, fría man.
Qué frío estaba o anden
a estación, ¡qué fría estaba!
e que frío semellaba
o asubío do tren.
Que quente estaba o alento
da xente que respiraba
que no aire fumeaba
a calor que vai por dentro.
Era o tren do estudiante,
da xente que traballaba,
do que traballo buscaba,
do sen teito e do emigrante.
Frío cerebro asasino
fríos ollos, fría cara
fría mente depravada
frío corazón mesquiño.
Qué frío aquel estoupido
que os oídos reventaba
qué fría aquela metralla
aquel aceiro ¡qué frío!
Qué fríos aqueles ferros
que nos corpos se cravaban
xentes que se lamentaban,
¡qué fríos aqueles berros!
¡Ai que fría esa mirada!
a da xente moribunda
cunha man pedía axuda
coa outra, a ferida, tapaba.
A vista se lle nublaba,
os corpos arrefriaban
¿Porqué morro?, preguntaban
e ninguén lles contestaba.
Anacos de carne fría,
lume no ferro candente
pingueiras de sangue quente
no frío aceiro da vía.
Que política más fría
cando é interesada
basura televisada,
de odio, revancha e porfía.
E que fría aquela sala
ata que chegou falando
a muller que está chorando
muller que chora e que fala.
Que quentes son as palabras
que saen do corazón
e brotan pola emoción
o sentimento e as bagoas.
Non falou das eleccións
que perdera ou quen gañara
falou da carne abrasada,
da morte a das explosións.
Falou daquel asasino
que o seu fillo asasinara
e do dano que causara
aquel feito tan dañino.
Tamén falou dos demáis
dos mortos e dos tullidos
e falou daqueles fillos
que quedaron sen os pais.
Con esa voz desgarrada
da muller que está chorando
queren que vaia calando
pero ela chora e fala.
Esa fría Comisión
esa das dúa Españas
leva o calor das entranas
de Doña Pilar Manjón.



